20/7/17

τα καλλίτερα μυαλά της γενιάς μου...

είναι ένα παιδί με το οποίο συνδιαλεγόμαστε χρόνια, γνωριζόμαστε και καταλαβαινόμαστε, έχει επιλέξει έναν μυστήριο δρόμο, ποδηλατικό, χειρωνακτικό, λέει πως φέτος δεν θα έρθει να πάμε στο Σεϊτάνι , γράφει καλά, μιλάμε κι αναλύουμε συχνά, έβγαλε νέα συλλογή για το κλειστόν φυλακής και κελιού, κάπου συναντιόμαστε εκεί. Έχει δύο καλά: γράφει καλά και φωτογραφίζει καλά, αρκεί να μην χρησιμοποιεί τόσο το φώτοσοπ. Κάποτε,επειδή είναι πολύ γενναιόδωρος, έβαζε στα φατσά πράγματα που του άρεσαν, δικά μου συχνά πυκνά, άβολα και του έλεγα, έλα ρε συ, μπάστα, είναι ωραίο να έχεις τέτοιους φίλους σαν τον Γιώργη, τίμιους, αξιοπρεπείς και να γράφουν καλά.
"Ο άνθρωπος τανκ" του Γιώργου Λίλλη

Τα καλύτερα μυαλά

Παπαγαλίες
και φτηνά στιχάκια
σε σχολεία, έδρανα
και παρακλήσεις

τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου
δεν τα έφαγε η ξενιτιά
αλλά οι υποκλίσεις

βολεμένοι όλοι σε μια ζωή
από δεύτερο χέρι
στέκω αμήχανος
χωρίς πια να ξέρω
ναι, χωρίς πια να ξέρω
.


για τις μουσικές,ξέρουμε εμείς τα πώς και τα γιατί






ΣΤΕΛΛΑ ΔΟΥΜΟΥ-ΓΡΑΦΑΚΟΥ

Κι αυτοί που λείπουν για πάντα
φορούσαν ώριμες φράουλες στα χείλη τους
όταν μας ξέχασαν.
Κι όμως εδώ κοιμούνται
στην τελεία που μας χωρίζει.

Σημεία / ΧΡΟΝΟΡΥΧΕΙΟ εκδ. Θράκα 2017


19/7/17

μες στην γενική κατήφεια των ημερών και την αγωνία των ωρών, νά σου η ομορφιά, από έναν φίλο ιστολόγο ετών για την κόρη του.
Θυμήθηκα, ξαναδιαβάζοντας τα γράμματα του δικού μου γεννήτορα στο τελευταίο βιβλίο του μοναδικού μου εξ αίματος ευθείας γραμμής ομφάλιου λώρου, όταν έκανε μαραθώνιο για να φθάσει το ευχετήριο γράμμα του για τα 9χρονα γενέθλιά μου την ίδια τους μέρα, διασχίζοντας τρεις ηπείρους και παίρνοντας πολλά αεροπλάνα.
Σήμερα, δεύτερη νύχτα που αυτά τα δύο νέα παιδιά, η Ηριάννα κι ο Περικλής, αγρυπνούν ίσως σε ένα κελί και για πολλές ακόμη νύχτες αυτού του πολύ δύσκολου καλοκαιριού, να, τους στέλνουμε ένα αστεράκι που λέει κι ο Ελύτης στο Μονόγραμμά του, ένα χαμόγελο και μιάν αναλαμπή ελπίδας ότι όλα τα δύσκολα δεν κρατάνε για πάντα, όταν είσαι αγνός, θα έρθει φως. Άλμπα θα πει αυγή και φωτεινό ξημέρωμα-
Δεν θα γίνουμε γραφικοί με τις επαναλήψεις, θα μπορούσε οποιαδήποτε, οποιοσδήποτε από μας να είναι η Ηριάννα ή ο Περικλής, τυλιγμένοι σε μισή κόλλα χαρτί εν πλήρει συνειδήσει αθώοι. Για σήμερα ας γίνουμε 12χρονες Αυγές
http://elgrecomadrid.blogspot.gr/2017/07/blog-post.html

*γεννάω στα Ισπανικά λέγεται: dar a luz, φέρω στο φως, η Μαρία Μολινέρ είναι εκείνη η καταπληκτική συντάκτρια του ομώνυμου πληρέστερου λεξικού Ισπανικής Γλώσσας μετά εκείνο της Βασιλικής Ακαδημίας της Ισπανίας*




17/7/17

μόνο οργή

ΜΌΝΟ ΟΡΓΗ, τίποτ' άλλο, καθαρή οργή, όπως τότε για την Τιέν Αν Μεν τo 1989, το Νόμπελ Ειρήνης (που ποτέ του δεν παρέλαβε) στον Λιού Σιαμπό, τον άφησαν να πεθάνει εκδικητικά στις φυλακές τους τις προάλλες οι "συμπατριώτες" του.

Έλληνες "συμπατριώτες "στέλνουν πίσω στην φυλακή την Ηριάννα μόλις πριν από λίγο. Το όνομα του κ. εισαγγελέα είναι Ιωάννης Προβατάρης, ο ίδιος που άφησε απελεύθερους του Μιχαλολιάκους και σία.

Ήδη δρομολογείται η προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Να επιστρέψουμε σε καθεστώς Χούντας, αυτό θέλουν κάποιοι εκεί στο Εφετείο?
Η Ηριάννα δεν είναι μόνη της, ούτε η οικογένειά της.
μόνο αμιγής οργή, εμείς καταλαβαίνουμε τα γιατί, εκείνοι καταλαβαίνουν τα διότι?
άλλη μία μέρα ντροπής για αυτή την χώρα-
http://www.efsyn.gr/arthro/apofasizoyn-gia-tin-irianna

*το κ. διότι με την αστυνομία και τους δικαστικούς ποτέ δεν ξέρει ένας πολίτης αυτής της απίστευτης χώρας, σε τυλίγουν σε μία κόλλα χαρτί κι άντε ξεμπέρδευε ύστερα, είναι η περίπτωση της Ηριάννας και του Περικλή, με τον εν ισχύ τρομονόμο, σε μισή κόλλα χαρτί, δεν τελειώσαμε, για την ακρίβεια, μόλις αρχίζουμε, για μην κάνουν κι αυτοί 5 χρόνια έγκλειστοι σαν τον Τάσο Θεοφίλου και μετά να τους κηρύξουν αθώους*

ΥΓ. ποτέ δεν θα έπαιρνα το μέρος ανθρώπου που από την ώρα που είδε εξουσία πολιτεύεται ως "μαχαλόμαγκας" του χειρίστου είδους και ενώ οι φορείς αρμοδιότητός του δεινοπαθούν (από την αρχή των μνημονίων ως σήμερα, ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους). Προσβάλλει την δική μου αισθητική στάση, αίσθηση, και πολλών άλλων, εκτιμώ. Δεν μου αρέσει καθόλου, μα καθόλου, το λαϊκιστικό ύφος που δήθεν υπηρετεί μιαν δημοσιογραφία της αποκάλυψης, εν τοις πράγμασι, δημοσιογραφία "της κλειδαρότρυπας". Όμως, εδώ, ο Μπαξεβάνης έχει δίκιο για την σημερινή εικόνα που προσφέρει στην πλειονότητά του το δικαστικό σώμα.

http://www.documentonews.gr/article/pollakis

δυστυχώς, οι Ντεγιάννηδες δεν υπάρχουν πια.

Όσο  για την σημερινή απόφαση του δικαστηρίου αναστολών, είναι παραπάνω από πρόδηλη η πρόθεση, ιδιαιτέρως του εισαγγελέα της έδρας: η Δικαιοσύνη δεν κάμπεται από πιέσεις του κοινωνικού σώματος προς αυτήν-



πνευματικά δικαιώματα, χμ...


http://www.smed.gr/2017/07/blog-post.html

εκτός από το 1ο σημείο επί του οποίου δεν συμφωνώ, ούτε και με το "ύφος" του, εξάλλου, λίγο ειρωνικό και δεν είναι ούτε ο χώρος ούτε η στιγμή τώρα για τέτοια αν θέλουμε να μας λάβουν κι εμάς υπ' όψιν οι κύριοι "θεσμοί",
αυτά από τον ΣΜΕΔ. Φυσικά είναι ώρα να αναγνωριστούν τα ανύπαρκτα δικαιώματα για τα αποπαίδια της "τεχνικής μετάφρασης", σωστά, άλλο να μεταφράζεις "έρωτας ή αγάπη" και άλλο "κυρτός σωλήν ημιάκαμπτος" το ότι για την "τεχνική μετάφραση" χρειάζεσαι χιλιάδες γλωσσολόγια εν πολλοίς ανύπαρκτα και εδώ η καλπαζόντως εξελισσόμενη διαδικτυακή τεχνολογία ποσώς βοηθά ας μην το αναφέρουμε καν, έτσι δεν είναι? Έτσι, για την πληροφόρηση των φίλων εδωμέσα, το μόνο εργαλείο που κάπως βοηθά είναι το αλήστου μνήμης SYSTRAN με ορολογία από την ΕΟΚ (τα έχουμε πει αυτά, Ε.Ε είναι τίτλος, δεν αντιστοιχεί στην ουσία της Ένωσης), μόνο που την αντίστοιχη Ελληνική "έστησαν" οι πρώτοι-πρώτοι συνάδελφοι που προσελήφθησαν εκεί. Δυστυχώς, η πλειονότητα, όχι όλοι, ευτυχώς, πήγαν εκεί με μισή γλώσσα. Ανοίγεις το "εργαλείο" αυτό και πέφτεις σε τραγελάφους καραμπινάτους. Και όχι μόνον εκεί, οι ορολογίες είναι κατά μέγα μέρος λανθασμένες, πας να δουλέψεις εκεί ή και με ανάθεση από μακριά, σου δίνουν τους καταλόγους και αναρωτιέσαι αν θα αυτοκτονήσεις τώρα ακριβώς ή το αφήνεις για αργότερα. Τι μένει? δεν είναι Θεοδωράκης η δουλειά, μα, να συμμορφωθείς προς τας υποδείξεις.
Η λογοτεχνική μετάφραση ανήκει, ας πούμε, στα ευγενή μέταλλα, κάτι σαν την ποίηση και το δοκίμιο στην λογοτεχνία, είναι για αριστοκρατικά χέρια, όχι αγρεργάτη.
Το ότι είμαστε όλοι χειρώνακτες, ας μην μας διαφεύγει. Στην ίδια άχαρη, μη αναγνωρίσιμη καν δουλειά,  -συχνά ούτε το όνομα του μεταφραστή δεν αναγράφεται ευκρινώς, όταν ως πολύ πρόσφατα γινόταν η παρουσίαση κάποιου μεταφρασμένου βιβλίου εγχάρτως ή ηλεκτρονικώς, ο παρουσιαστής (συγγνώμην που για μέναν δεν υπάρχουν κριτικοί λογοτεχνίας την σήμερον) δεν ανέφερε καν το όνομα του μεταφραστή, λες και το έργο μετεφέρθη ως δια μαγείας από γλώσσα σε γλώσσα, τόσο όμορφα-το κυριώτερο, άκρως μοναχική, θητεύουμε όσοι μεταφράζουμε είτε είναι αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας ή ένα εγχειρίδιο χρήσης νέας οικιακής συσκευής, οι δυσκολίες απόδοσης του δευτέρου είναι απείρως μεγαλύτερες. Να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους καμιά φορά, δεν κάνει κακό-




Νυκτουργία των παθών
κι απόψε
καλείται η μούσα της τιθάσευσης
ν’ απαλύνει
τοπιογραφίες του νού
Διαγουμίζονται πάλι
οι αισθήσεις
άναρχες κραυγές
να τρυπήσουν την οροφή
ξεχασμένου αισθησιασμού.
Νυκτοφρουροί
υποβοηθούν
τις αλυσίδες του βηματισμού
μπρος σε γκρεμνό/
μου χάρισαν γερά παπούτσια-










εμείς

... κάπως έτσι ξεγλιστρήσαμε από
το παρόν
Και νομίσαμε πως το
Ξεγελάσαμε
Στημένη μας την είχαν
-αυτό το είπαμε μετά-
Εμείς αθώοι κουβαληθήκαμε ως εκεί
Με τα παλιά τραγούδια στην
Πλάτη
Με τις ιαχές του θάρρους
Εμείς που
Δεν ξέραμε
Ούτε το φανταζόμασταν πως η ήττα είχε
Τέτοιο στρεβλό πρόσωπο
Γι’ αυτό και
ξεφωνίζοντας Οπισθοχωρήσαμε 
και οι άλλοι νόμισαν τις φωνές νίκη
αυτήν την ήττα την πρώτη από τις πολλές
που μετρημό δε θα χουν πια
Ιούλιος 15
Μέρη Λιόντη-Χαρωνίτη



16/7/17

στο καλό....

Τους μεγάλους δημιουργούς οφείλουμε να τιμούμε, εν ζωή και εν θανάτω, οπόταν μας καταλείπουν το έργο τους παρακαταθήκη.
Σ' αυτή την μικρούλα χώρα, ο Κώστας Μουρσελάς υπήρξε μεγάλος δημιουργός
σας ευχαριστούμε....




*η γενιά μας σας ευχαριστεί που θρέψατε την μετεφηβεία μας με αεράκι δροσιάς μέσα στο ζοφερό περιβάλλον της Χούντας, διαβάσματα για πανελλήνιες ή μη, το διάλειμμα ήταν επιβεβλημμένο για να τραφούμε με το επέκεινα.

Καλό σας ταξίδι κύριε Μουρσελά-

15/7/17

ρηνιώ

Σε προσέχω σαν δάκρυ μη χάσει το σχήμα του,...


Με τοσους θανατους
κι εναν νεκρο στην αγκαλια...


μέιλ από έναν αγαπημένο φίλο και μια βελούδινη  ραδιοφωνική φωνή, να θυμίσει πως σήμερα είναι της Ρηνιώς, έφευγα αλλά πώς να μην θυμηθεί κανείς?
δεν της δώσανε κανένα βραβείο, όλες τις διακρίσεις, την αναγνώριση και την  αγάπη έλαβε από τόσους από εμάς. Με κείνη την ελαφρά βραχνή φωνή, εκφραστική, ποιητική, μπορούσες να πας στον "Κύκλο" στην αρχή της Καραγεώργη Σερβίας το πρωΐ και να κατεβάσεις μαζί της τα ρολά. Μαζί με την άλλη αγαπημένη, την Κεβή, στα μισά της Σκουφά, πόσες χιλιάδες φορές οι μουσικές του κόσμου, οι Nuova Compagnia di Canto Popolare, τους έγραφα σε κασσέττες José Mário Branco, María Betanha, Caetano Veloso, Chico de Buarque κι η Ρηνιώ μου χάριζε μουσικές από το Αζερμπαϊτζάν, όταν πρωτοπήγα για δουλειά, την θυμήθηκα.
Ήσαν φορές που έμπαινε ξυπνητήρι για να μην χαθεί η αρχή της εκπομπής της στις 8 το πρωί, κάποτε την έλεγε "γλυκό του κουταλιού"
Για μέναν, η Ρηνιώ Παπανικόλα υπήρξε έξοχη ποιήτρια-





ξέρω (κι ο Γιώργος Π. ξέρει) πως αν είχε γνωρίσει την Μαρία, θα την είχε λατρέψει, της την χαρίζουμε



για φαντάσου, αν είχε ζήσει η Ρηνιώ, σήμερα θα συμπλήρωνε τα 81..., ευτυχώς, δεν είναι για μας τέτοιες μαθουσαλικές αμήχανες ηλικίες. ευτυχώς

απόσπασμα (ψάχνοντας βιαστικά, από την Bibliotheque του φίλου μου Βάσσου): 
(…)

Τριγυριζω γυρω απο μέρες
που δε θα καρποφορησουν.
Το ξερω.
Τοτε τι με κραταει
στα λειβαδια;

*

Η ασπρη τριανταφυλλια ξεραθηκε.
Τωρα πρεπει να παρω μια υφαλμυρη
ν’ αντεχει τα δακρυα
και τις θαλασσες σου.

*

Τρυγω τους ταφους των βιβλιων,
τα γυαλινα ματια των ποιητων.
Που να ψαξω,
στα πουλια η στους ανθρωπους
τη σκοτεινη αιτια
της μη κραυγης;

*

Με τοσους θανατους
κι εναν νεκρο στην αγκαλια
πως να σε κοιταξω με τραγουδιστα ματια;

*

Και καπου κλαιει το πουλι
της θυμησης γιατι τοχω
τιμωρησει.
Ο ηχος των χρωματων
ειναι τα ματια σου
οταν κατρακυλαν απανω μου
και με περιρρεουν
δακρυα και τριανταφυλλα.

*

Ξημερωνοντας των αγιων σαλιαγκων
ο αερας αμετατοπιστος
κι οι μεγαλες φτερουγες των αρχαγγελων
δεν καταφερνουν να κοψουν το πηχτο κενο
αναμεσα σε μενα και τον κοσμο.




*της Ρηνούλας, στην σεπτή της μνήμη, άφεριμ που έλεγε κι εκείνη...*





η δικαιοσύνη, οι κυρίες εφέτες (κάποιοι, που προσπαθούν κακοποιούντες την  πολύπαθη τα τελευταία έτη Ελληνική γλώσσα, θέλουν να τις αποκαλούν "εφέτριες", όπως και "βουλεύτριες" τις θήλεις βουλευτές), η, θέλουμε να πιστεύουμε, "απόλυση" της Ηριάννας την Δευτέρα και άλλα τινά.


https://www.vice.com/gr/article/mba94q/eimaste-oles-hrianna-gynaikes-ths-texnhs-miloyn-gia-mia-ypo8esh-poy-mas-afora-oloys

μπρος στην σύσσωμη κατακραυγή, θέλουμε να πιστεύουμε πως σε δύο μέρες η Ηριάννα θα γυρίσει στο σπίτι και στους οικείους της. Επ' ουδενί δικαιολογείται επίθεση στον Φίλη και στον Ξυδάκη που συμμετείχαν χθές στην διαδήλωση υπέρ της κοπελλιάς από τους γνωστούς θερμόαιμους ανεγκέφαλους. Ποτέ δεν θα βάλουμε μυαλό αλλά η σημερινή κατάσταση είναι πέραν του φαντασιακού.
Επιτίθενται κάποιοι εναντίον Εφετών διότι έχουν μισθό γύρω στις 3.000€, με φόρτο εργασίας απίστευτο κι εκείνο που ελλείπει είναι Γραμματείς δικαστηρίων. Φυσικά, οι περισσότεροι άχρηστοι που τους βγάλανε βουλευτές, ούτε η μάνα τους δεν τους γνώριζε ως να πατήσουν το πόδι τους στη Βουλή, εισπράττουν κοντά 8 χιλιάδες € έτσι, για την πλάκα τους, πληρώνουν δήθεν άλλους άχρηστους, από αποσπασμένους εκπαιδευτικούς που βαρυούνται να πάνε να διδάξουνε σε δημόσια σχολιά, ως τεμπέληδες κομματοσωληνόπαιδες.
Δεν είμαστε καλά, ποτέ δεν θα βάλουμε μυαλό σε αυτή την χώρα, σίγουρο αυτό.
Χθες, με έλουσε κρύος ιδρώτας διότι το καλό παιδί που "το παίζει" πρωθυπουργός, είπε ξαφνικά να στηρίξει το χειμαζόμενο συνάφι του μπαμπά του. Βάλαν λέει χαράτσι 1,000€ κάθε 5 χρόνια ανά οίκημα κτήτορα, ήτοι, 250€ ετησίως για δήθεν ενεργειακό πιστοποιητικό που θα υπογράφουν Πολιτικοί Μηχανικοί (κατηγορία εργαζομένων-ανέργων).
Αναλογίσθηκα πως για πρώτη, πρώτη μου, φορά, θα είμαι ενεώς οφείλουσα στο Ελληνικό Δημόσιο, η αναλγησία δεν έχει τέλος με αυτή την παιδική χαρά που λέει πως κυβερνά, έβλεπα στην ΤΒ τον αξιέραστο κύριο που μας ήρθε από τας Αμερικάς, εισπράττει τους έξοχους μισθούς του εκεί, του δίνουν το κατιτίς του κι εδώ (ε, για να συναντά πότε-πότε την ομοίως Υπουργό σύζυγό του στα πάτρια). Αυτά τα ζητούν από γονατισμένους μισθωτούς και συνταξιούχους των 400€. Τους μεγαλο-οφειλέτες αδυνατούν να εντοπίσουν για να εισπράξουν ύλη. Θεοί, ανοίξτε τους ουρανούς σας και ρίξτε τους τους κεραυνούς σας, δεν αντέχουμε πια. Το 2008 έλεγα πως ο μικρός Καραμανλής είναι επικίνδυνος, οδηγεί την χώρα στα βράχια, σήμερα, όντας χτυπημένοι σαν χταπόδια στα βράχια, αυτά τα μειράκια και μεγαλύτερα παιδάκια την λέξη αναλγησία δεν γνωρίζουν (ούτε Δημητράκο θα έχουν ανοίξει ποτέ, προφανώς). Δυστυχώς, δεν έχω λεφτά για Καλάσνικωφ, θα τους είχα πάρει μπάλα. Τολμάνε να ονοματίζουν τους εαυτούς τους αριστερούς, μαζί με τις τιράντες του κυρίου Νιόνιου. Η Κόλαση που μας προξενήσατε να ξυπνήσει τον Δάντη και να σας κάψει η λάβα του Βεζούβιου, άμεν.