21/11/17


http://www.ctview.gr/?p=29050

να είχε η Αθήνα, η Αττική, ακόμη ποτάμια, και πράσινους χώρους κι ευκαλύπτους...

αν...

16/11/17

ένα αφήγημα: χρόνια, χρόνια, από τον καιρό του μικρού Μιχάλη Καλτετζά, χρόνια, χρόνια, από τον καιρό της Κανελλοπούλου και του Κουμή,  μπρός στο πάντοτε κρεμάμενο στη μνήμη Αττικόν, γωνία με Χρήστου Λαδά,
χρόνια, χρόνια, όλοι εκείνοι που βγήκανε μετά κι εξαγοράσανε τις τρεις σφαλιάρες στο τότε ΕΑΤ-ΕΣΑ, χρόνια, χρόνια μετά για τους Μήτσους και τους Χρήστους, τους Λαλιώτηδες κλπ,  για κάτι Δαμανάκηδες ούτε πλήκτρο, αυτά τα καλοθρεμμένα καλόπαιδα που παίζουν επανάσταση την σήμερον, κλέφτες κι αστυνόμους στην Πλατεία των Εξαρχείων (αναλογίζομαι συχνά, σκέψου να έμενες ακόμη εκεί, θα σου είχαν κάνει κάρβουνο το μοναδικό αμάξι που απέκτησες με την δουλειά σου, τη μηχανή που απέκτησες, έτσι κι αλλιώς, σκέψου, και να βρίσκεσαι στην ωραία κατάσταση των 500 €, σκέψου να έμενες ακόμη στην ωραία μας πλατεία), τα καλοθρεμμένα καλόπαιδα που αντί να παίζουν τόμπολα παίζουν επανάσταση με μολότωφ και καλάσνικωφ διότι δεν τους έκατσε η κοινωνία καταπώς την θέλαν τα Μπακουνικά τους αναγνώσματα, σκέψου τα σουβλάκια στις επετείους του Πολυτεχνείου και την διαλάληση των φυλλάδων της εποχής, σκέψου τα διαχρονικά ξεπουλήματα ως να φθάσουμε στο τώρα όπου παιδάκια παίζουν νεκροκεφαλές, έτσι, για το παίγνιον, και ο γνωστός συρφετός να θέλει να βάλει στεφάνια με γαρύφαλα, γινήκασι και θεσμοί, (τρομάρα τους!!!!) σκέψου να απλώνεται η ίδια, γνωστή και ύποπτη "ματωμένη"
 σημαία για να πάει στην φίλιαν πια Πρεσβεία μας (μα, αφού ο Τράμπ είναι φίλος μας, ή όχι?), σκέψου να πρέπει να αφηγηθείς αυτό το όλον σε απογόνους που ρωτάνε: "Τάτα, τί έγινε το 1973"?
Την επαύριον, Σάββατο, είχε έναν λαμπρό ήλιο, η ίδια κρεμ γκαμπαρντίνα και βγήκαμε με θράσος στην Γ' Σεπτεμβρίου να δούμε τί τέλος πάντων γίνηκε και είχαμε χάσει.

Από το όλον, μία και μοναδική κοπελλιά, η Αγγελική, υπέστη βιασμό στο ΕΑΤ_ΕΣΑ, ας πούμε πως πολλοί από μας την βγάλαμε "καθαρότερη".
Μην ξανακούσω για Πολυτεχνεία και λοιπά -ία-, αν ξαναδώ παρέλαση σχολείων, παιδιών και χαζά ντυμένων συνοδών, θυμίστε μου να σας πω κάποιες ιστορίες που το μεταξικό παρελθόν θα βγάλει καυθμό, κοπάζει ο κοπετός, τελείωσε και το φτυάρισμα για να θρηνήσουμε, να κάτσουμε να μας ξαναδούμε, λέω, εικοσάχρονα με την γροθιά σηκωμένη, ψυχρά, στεγνά, μέσα στο μούλιασμα ενός ουρανού που έχει ανοίξει και δεν λέει να σιγήσει-





11μμ και φωτιές στην Πατησίων, σφαίρες (αληθινές) πολύ μετά μάθαμε πως τις λένε ντουμ-ντουμ, σου διαλύουν τα σωθικά, διασταυρώνονταν σε σταυρούς χιαστί, ξεπρόβαλε με θάρρος και με ζήτησε, φύγε, μάνα, φύγε, θα σε σκοτώσουν, "όχι χωρίς εσέναν", φύγε, μαμά, φύγε,  έφυγε, ούφ!!!!!!!!!

* στην πάντα γενναία μητέρα μου από τότε που γεννήθηκε, από τότε που έγινε Επονίτισσα, από τότε που έγινε αυτή που πάντα ήταν, κι εκείνη τη νύχτα αντελήφθη πως έπρεπε να αφήσει ελεύθερη την θυγατέρα της να πάρει τον δικό της δρόμο, όποιος κι αν ήταν αυτός, το ξέρανε κι οι δυο, η πορεία θα ήταν πάντα δίπλα-δίπλα*

**με τον Ζυρίνη είμαι, όχι ιδεολογικά, αλλά στην έστω απέλπιδα προσπάθειά του για να αποκαταστήσει το έργο του και την καταπατημένη του αξιοπρέπεια ως δημιουργού:

http://zyrinis.gr/node/36063**


εντροπία


αφασία


αφασία



ζήτω το Πολυτεχνείο
ζήτω οι εμείς
κάτω το Πολυτεχνείο
κάτω οι εσείς
ζήτω ο κυρίαρχος λαός
στη λάσπη ο κακόμοιρος λαός.
{ζήτωσαν οι ιθύνοντες "νόες"}



15/11/17

το επώνυμό της ήταν héritier = κληρονόμος.
Πολλά μας κληρονόμησε, μιά στέρεη γνώση, τη θέρμη με την οποία δεν μας δίδασκε, ζητούσε γνώμες και δούλευε δια της μαιευτικής, μας εμφύσησε την αγάπη για την Αφρική, μαζί με τον Georges Ballandier που πέθανε πέρυσι, εκεί, στην Εκόλ όπως όλοι την λέγαμε, στο μπουλβάρ Ρασπάιγ.  Au revoir, professeur. intransigeante, δίκαιη, η πεμπουσία αυτού που αποκαλούμε "μειλίχιος άνθρωπος", αλλά στις αναλύσεις της υπήρξε αμείλικτη: http://www.lemonde.fr/societe/article/2017/11/05/francoise-heritier-j-ai-toujours-dit-a-mes-etudiantes-osez-foncez_5210397_3224.html?xtor=SEC-33281026&utm_campaign=Fran%C3%A7oise_heritier&utm_medium=Social&utm_source=Facebook
Βαρεθήκαμε να αποχαιρετούμε, σε μία μόνο εβδομάδα, ο δάσκαλος και φίλος Κώστας Βεργόπουλος, ο άλλος δάσκαλος Βασίλης Κρεμμυδάς, ο Γιάννης Καψής.
http://www.lemonde.fr/disparitions/article/2017/11/15/l-ethnologue-et-anthropologue-francoise-heritier-est-morte_5215270_3382.html?utm_campaign=Lehuit&utm_medium=Social&utm_source=Facebook

όταν πεθαίνουν οι μεγαλύτεροι, εμείς οι επόμενοι αυτών, τα νιάτα μας αποχαιρετούμε, δια παντός.



διότι, εκεί, στο καφεναδάκι της Εκόλ, όταν μαζευόμασταν μαθητούδια και καθηγητάδες (πώς μας φαίνονταν, Θεέ μου, θεοί στην γνώση τους που δεν είχαμε εμείς τα μικρά κι είχαν κείνοι, ξέρανε να μας την σταλάζουν μαλακά,γλυκά αλλά στερεά). Ποτέ δεν είχα είδωλα ηθοποιούς, τραγουδιστές (εκτός Jimmy Hendrix, εκτός Jimmy Hendrix), πάντα συγγραφείς, φιλοσόφους, και δασκάλους εφ' όλης της ύλης. Τούτη δω με καθοδήγησε στις πρώτες εργασίες και μ' απέστειλε στην Andrée Michel για την διατριβή. 
Εκτός από την τριανδρία, Πουλαντζάς-Τσουκαλάς-Βεργόπουλος, η Εριτιέ υπήρξε φάρος, μαζί με την Maria Antonietta Macciocchi
https://it.wikipedia.org/wiki/Maria_Antonietta_Macciocchi, 20σάχρονο πιτσιρίκι, στις Βενσέν, ήταν και το απόγειο του φεμινισμού, ο ήλιος έμπαινε λοξός μέσα από τις τζαμαρίες όταν η κυρία Ματσόκι μας έλεγε "η γνώση, παιδιά, δεν είναι δύσκολη, βήμα-βήμα την κατακτάς, βήμα-βήμα θα γίνει δική σου. Ξέρω, τώρα σας φαίνεται βουνό, μετά από χρόνια θα σας φανεί εύκολη" και το πιτσιρίκι τσιμπιόταν λέγοντας μέσα του "δεν μπορεί, αποκλείεται, όλα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα". Στην σημερινή εποχή, με εμπειρία συσσωρευμένη, δίνω πάντα δίκιο στην δασκάλα. Θέλει τον χρόνο της η γνώση για να αποκρυσταλλωθεί και να εγκαθιδρυθεί εντός.
Σαν μαθητούδι ως τώρα, τους είμαι ευγνώμων, σαν μαθητούδι, θα στέκομαι πάντα απέναντί τους. Ένα ευχαριστώ δεν είναι απλό, ποτέ δεν ξεχνιέται το βιβλίο που έγραψε η Μαρία Αντονιέτα Ματσόκι για την  δύσκολη σχέση της με την τότε 30ή θυγατέρα της, δηλώνοντας αδυναμίες και τύψεις. Σήμερα, το διαβάζω σε αναγωγή και η παρηγοριά πάλι δεν είναι δυνατή. 
Είμαστε και δεν είμαστε, υπήρξαμε οι δάσκαλοι κι οι δασκάλες μας, βαριά συνεισφορά, δεν είχα ποτέ είδωλα ηθοποιούς και τραγουδιστές, μόνο φάρους κι εκείνο το παιδί (που στην συνέχεια συνδιδάξαμε) στις Βενσέν και μου έλεγε: "μα τι κολλάς στον Χέγκελ και στον Καντ; το ζουμί, κορίτσι μου, είναι το τώρα". Ένα τώρα δοκίμασα να αποτυπωθεί σ' εκείνη την  διατριβή, κοιτώντας σήμερα, μου φαίνεται "παλιό", ξέρω, εντούτοις, πως αν ο Πουλαντζάς είχε ακόμη ζήσει θα το είχε κρίνει αλλιώς, εξάλλου, του οφείλω και μη το ότι πήρε κείνη την  εργασία, θεωρώντας την (άκρως τιμητικώς για την πάρτη μου) εξαιρετική και χάθηκε ανάμεσα στα γραφτά του, διάβασε κομμάτια της στα σεμινάρια στις Βενσέν και κοκκίνησα τόσο που βγήκα από την αίθουσα, με ψάρεψε πολύ αργότερα στην καφέτ και με κέρασε έναν χυμό, η Αννύ δεν μπόρεσε να την ανασύρει ποτέ, δεν πειράζει, ήταν μια διπλωματική για την Πάντειο, για τους φασισμούς και τον ναζισμό του μεσοπολέμου, μεγάλη για εργασία 109 σελ. δακτυλόγραφα. Είμουν πολύ νέα και άκρως αθώα, κατατέθηκε ένα αντίγραφο στην Πάντειο, κράτησα ένα αντίγραφο, το έδωσα στον Πουλαντζά, χάθηκε, τι να πειράζει? Θυμάμαι πως κατατέθηκαν 9 μήνες εργασίας με επίκεντρο τις αναλύσεις από τα βιβλία του Μπετελέμ, του Γκράμσι, της Ρόζας Λούξεμπουργκ, του Μαρξ...κάποτε...

10/11/17

ξεκίνησε στα καθ' ημάς στις αρχές του 2016, δουλεύοντας τότε, πατητά για να προλάβει κανείς κάτι (πεθαίνω για ρομάντζα τέλους του 19ου-αρχές του 20ου)
ω! του θαύματος, πέφτω πάνω στην Βίκυ Πένια, alias Ροσαλία, θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς θεάτρου, ενεργεί στην Μπαρσελόνα, ακόμη,  είμαστε συνομίληκες, μην την βλέπετε έτσι, είναι πολύ νεώτερη, μία παραλληλία με την Κατίνα Παξινού, δεν θα έπεφτε κανείς έξω.
Η Σέλια, ένα όμορφο πλασματάκι, είναι η μικρότερη θυγατέρα του τραγουδοποιού Χουάν Μανουέλ Σερράτ. (Juan Manuel Serrat)
Το κάστ είναι παραπάνω από άψογο με μεγάλους ηθοποιούς κυρίως του Ισπανικού θεάτρου, εκτός της Βίκυς Πένια.
Έτσι που πάει, δεν θα είμαι εδώ για το τέλος, εναποθέτω εδώ.http://www.rtve.es/alacarta/videos/seis-hermanas/seis-hermanas-emotivo-final-seis-hermanas/3989423/

http://www.rtve.es/television/seis-hermanas/la-serie/

(Η Μάρτα Λαρράλντε, alias η δυναμική Ντιάνα,μόλις απέκτησε παιδάκι, να της ζήσει),

πώς λέει και το άσμα 25 χρόνια πίσω (να μην μπλεκόμαστε, ναι?):





πολίτες

ξανά: είμαστε πρώτα πολίτες (κάποιοι, από την δική μας φυτρογενιά, μάλλον ήμαστε μπολιασμένοι να μείνουμε έτσι, πρώτα πολίτες).

Ναι, δικαιούται άδειες, αν δεν τους αρέσει, ας αλλάξουν τον Νόμο. Ίσως να είχε γλιτώσει κι εκείνη η κοπελλιά που πετσόκοψε ο δήθεν πρεζάκιας (από πού κι ως πού το χασισάκι προξενεί εξάρτηση λες κι είναι ηρωΐνη, κοκαΐνη ή κρακ?) Τα υπόλοιπα είναι φληναφλήματα, να έχουν να παίζουν τα κανάλια. Την οργή της Ντόρας, πολλοί την καταλάβαμε, από την μεριά της έχει δίκιο, κι ο γιος της το ίδιο. Κείνη την μέρα, 1989, οι  πυροβολισμοί δια πιστόλας Κουφοντίνα ακούστηκαν ως το ένα τετράγωνο όπου δούλευα. Πέσαμε "ξεροί". Ναι, δικάστηκαν ως εγκληματίες του κοινού Ποινικού Δικαίου. Όχι ως πολιτικοί ακτιβιστές έστω και ακραίοι, έστω και πολλάκις δολοφόνοι (που ήσαν).
Ναι, δεν έχει αποκηρύξει τίποτα και ούτε πρόκειται. Διαστρεβλωμένη λογική και διεστραμμένη πρακτική? Ναι, έχουν και συνεχιστές στο σήμερα. Πρόβλημα 1ο.

http://www.lifo.gr/articles/titivismata_blogs/168116

-προσυπογραφή του κειμένου-

Οι Συριζαίοι (αχ, ας μην αρχίσουν πάλι οι σεντονιάδες από το πού μας προέκυψαν τούτοι, καλοπαιδάκια του ΚΚΕ, διεγραμμένα, κομματοσωληνόγεροι του ομοίως ΚΚΕ, τα πιο αισχρά υποκείμενα του "βαθέος Πασόκ" σαν κάτι Φωτόπουλους και Τσουκαλάδες πήγαν και κολλήσαν σε κάτι υπολείμματα κομματάρια του πρώην ΚΚΕες, έξω δεξιά και μόνον) να σωθούν προσπαθούν και θα προσπαθούν, κάνουν και καμιά κίνηση δήθεν αριστεροσύνης μπας και μείνουν έτι περαιτέρω στις καλές απολαυές της εξουσίας -τους-.
Αλλά οι νόμοι ενδύονται τον επιστημονοειδή μανδύα και σερβίρονται ως κυρίως πιάτο στους καναπέδες ανθρώπων εξαντλημένων σωματικά, ψυχολογικά κι εξουθενομένων εφ' όλης της ύλης, μέσω της ΤΒ και των διαδικτύων. Οι ίδιοι Νόμοι που δημιουργούν εξαμβλωματικές διατάξεις, η πρώην κυρία Αρείου Πάγου παρά τω Τσιπρί, αποσυμφόρησης των φυλακών, "όξω όλοι, κουτσοί στραβοί", αλλά ελέω δικαστών αφήνουν την Ηριάννα στην φυλακή της. Πρόβλημα 2ο.
Όχι, δεν υπάρχει οικογενειακή ευθύνη, δεν φταίμε για την πορεία των παιδιών μας, ούτε ο Βούτσης για την αξιέραστη διαδρομή του υιού του. Ως νεόκοπος "μεγαλοσχήμων", εντούτοις, συνετέλεσε στην αποφυλάκισή του, για να συνεχίσει, ανενόχλητος, πλέον, ο υιός "στον δρόμο που έδειξε ο έτσι" (που είπε κάποτε ο δημοσιογράφος Δημαράς, νυν βουλευτής κι αυτός, ε, "είναι πολλά τα λεφτά, 'Άρη"). Και να αγκαλιάζει συντροφικά τον κ. Κουφοντίνα στην πρώτη του (και παρθενική, πλην μόνη, οσμιζόμεθα) έξοδο. Για τον υιό Κουφοντίνα, μια χαρά παλληκάρι που διαπρέπει επιστημονικά, το μόνο σχόλιο: "μ' όποιον δάσκαλο θα κάτσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις", δυστυχώς, στον ανερμάτιστο δρόμο του πατέρα του.

Οι Συριζαίοι φταίνε, όμως, inter alia, για την επί τούτοις οφθαλμοφανή απραξία, ατιμωρησία των δήθεν κουκουλοφόρων, την καθημερινή κόλαση στα Εξάρχεια (υπήρξα Εξαρχειώτισσα για καιρούς πολλούς, κάτι ίσως γνωρίζω από παλιότερες εποχές) για την απόλυτη ανοχή (αν όχι στήριξη) νεόκοπων φρουτοτιμωρών υπό την νοηματοδοτική ονομασία Ρουβίκωνας. Σε κάτι τέτοια λένε να εξαργυρώσουν την ουδέποτε είχαν έχει αριστεροσύνη τους. Θλιβεροί αλλά τις συνέπειες τούτων πληρώνουν, ως συνήθως, οι πολλοί, εμείς, δηλαδή. Όχι, αυτό δεν είναι πρόβλημα κανενός αριθμού. Φρουτοπαθογένεια του σημερινού καιρού.

Του λοιπού, σαν χθες, κείνη την ίδια χρονιά που ο κ. Κουφοντίνας εξαφάνιζε από την ζωή και την δημόσια σκηνή έναν κατ' εξοχήν ευπατρίδη, τον Παύλο Μπακογιάννη -ίσως  το γεγονός να του ανέτρεψε κάτι στην έωλη "ιδεολογία του" (δεν το πολύ-πιστεύουμε, όμως)-, χαιρετίσαμε με όλα μας τα καπέλλα  ανεμίζοντα την κατάργηση μιάς ακόμα αρρωστημένης "μυθολογικής ιδεοληψίας", την πτώση του Τείχους στο Βερολίνο και είδαμε με φρίκη στο "γυαλί" της ΤΒ τα πτώματα του ζεύγους Τσαουσέσκου.


Σαν χθες είπε να μας αφήσει δωκάτω ο Κώστας Βεργόπουλος, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς έμεινε μόνος πια να νιώθει απλώς την ερημιά κείνων που θα ζήσουν κι άλλο. Δεν μας το ευχόμαστε.
Στο καλό Κώστα, σύντροφε, αλλά κυρίως δάσκαλε και φίλε.-


8/11/17

ό,τι πει κανείς.....

http://lolanaenaallo.blogspot.gr/2014/02/blog-post_18.html


Τ.Ρ.
Δερματόδετο, μαύρο (ξέρω πως ήταν στο δερματοδετείο του Μαυρίδη, στα Εξάρχεια)
3-4
Margaret  Mitchell
ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ
ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΜΨΑ (ναι, αυτού του Γιάννη Λάμψα που καλώς θα μαθαίναμε αργότερα, δημοσιογράφου, δεξιού αλλά δεινού μεταφραστή)
Τόμος Τρίτος

ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ  ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ-ΜΑΓΚΑΝΙΑΣ
ΑΘΗΝΑ 1952
κάτω από τον τίτλο με πράσινη μελάνη:

«Στην Τερέζα
Με τις καλύτερες ευχές μου
για το 1953
ο πατέρας της.» Χριστούγενννα 1952-

(σελ. 481)
(…) Τυφλωμένα σχεδόν απ’ τον ήλιο, τα μάτια της έπεσαν πάνω στη Μελάνια, και γεμάτη φρίκη, αιστάνθηκε να της κόβεται η αναπνοή.(…)

(…) Κάνοντας σκιά  στα μάτια της με το χέρι, η Σκάρλετ κοίταξε γύρω(…)

Η Βίβιεν Λη είχε καταγάλανα μάτια, η Σκάρλετ καταπράσινα, ατίθασα Ιρλανδέζικα, στο πράσινο της κουρτίνας της που έκανε φουστάνι για να πάει να συναντήσει τον Ρετ Μπάτλερ, ήμουνα δέκα, ήταν καλοκαίρι, η μεγάλη σκυριανή πολυθρόνα είχε μαξιλάρια ανοιχτά μπεζ βελουδένια, σαν την κουρτίνα της Σκάρλετ Ο’Χάρα, καθόμουν ήσυχα-ήσυχα και διάβαζα, κάθε που σήκωνα το βλέμμα έβλεπα ένα αιμάσσον δόντι να κρέμεται από μιαν παλιακή τανάλια (σε ένα συρτάρι ακόμα ξεκουράζονται καμπόσες ακόμη, όπως και τα περίφημα μικρά μπουκαλάκια με πολύχρωμα χρώματα, γαλακτί αλλά και μπλε μελανί, κείνα που αρέσαν του παππού).
Καλή η Σκάρλετ (θα το σκεφτώ αύριο, μες στην αναβολή αυτή η Σκάρλετ….),καλλίτερος ο Λέσλι Χάουαρντ
-Δαγκώνουν οι Σκάρλετ, οι Ρετ Μπάτλερ, ανοσία-



7/11/17

ο Νίκος είναι πιο "προκομμένος" από την αφεντιά μου:


μάλλον κωμειδύλλιον, γελαστικό και διασκεδαστικό, με την μεταφραστική πέννα και δια χειρός, πρόσκληση και από εδώ

https://en.wikipedia.org/wiki/M%C3%A1rio_de_Andrade#Novels

3/11/17

"και άξαφνα κληθήκαμε να βγούμε έξω από τα λόγια" (πώς και γιατί βγαίνεις έξω από τα λόγια? τι σημαίνει "λόγια"? τι θα πει "εντός", τι θα πει "εκτός" ποιες δυνάμεις μας εγκλείουν και σε ποιους χώρους, ιδεατούς? πραγματικά εγγράψιμους, ποια χέρια και ποιοι νόες τους εγγράφουν? πού είναι τα τείχη, ποιοί ορίζουν τα όρια, τι σηματοδοτεί ένας ήχος, τι σημαίνει "ήχος", σε ποιάν ηχώ παραπέμπει?, μία συλλαβή, ένας εν δυνάμει στίχος?) είναι ορισμένα από τα ερωτήματα που θέτει αμέσως κι ευθαρσώς η Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου στην νεόκοπη συλλογή της "Αφόρετα θαύματα" εκδ. Κέδρος 2017, ξεκινώντας μιαν εξαιρετικά επίπονη ανάγνωση σε ένα σύνολο περίκλειστο, το οποίο η ποιήτρια (από τις ελάχιστες φορές που θα μπορούσε η γράφουσα να κάνει αποδεκτόν τον τόσο αμφιλεγόμενο στην εποχή μας όρο) θέλει μεν ανοιγόμενο αλλά το σύνολό του της ξεφεύγει και πάει να διαπλωθεί εκεί όπου εκείνο καλλίτερα αντιλαμβάνεται, στην σιωπή...


Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου:
ΤΟ ΝΕΟ ΟΝΟΜΑ

Και άξαφνα κληθήκαμε
να βγούμε έξω απ’ τα λόγια
σαν να χωρίζαμε το σώμα μας
από τη λύπη που του αναλογούσε
σαν να αφήναμε να γλιστρήσει η μουσική
έξω από το λιμπρέτο
ν’ αρχίσει η άγρια μοιρασιά της θάλασσας
που απότομα τραβήχτηκε
και της στεριάς που μεγαλύνθηκε
να υποδεχτεί ξενιτεμένους.
Δεν έχω τίποτα να θυμηθώ
ανυπεράσπιστη
μέσα στις λέξεις περπατάω
κι οι στίχοι που μου δόθηκαν
ούτε ένα φόνο δεν εξιχνιάζουν
μόν’ άχραντοι κι ανεκλάλητοι
κοιτάζουν το μαρτύριο πίσω από το τζάμι
μπλέκουν τα ξένα κρίματα
με την ηχώ καινούργιων ονομάτων.
Κάτι κακό δακρύζει μες στον κήπο
το περιστέρι αδύνατο
ν’ ανοίξει τα φτερά του
απόκρημνες σκιές
διαστέλλονται και εισχωρούν
και με το σχήμα που έλειψε
την τρικυμία της σάρκας αναβάλλουν.
Άλλος κανείς μαζί μ’ εμάς
μονάχα το φθινόπωρο
κι ό,τι εγγράφεται αθέατο εντός του
αθέατο σαν γνώση που δεν λέγεται
σαν έρωτας αμήχανος
έκπτωτος απ’ το μέλλον
γιατί
αν δεν βρεις το κέντρο σου
αν δεν μπορείς
την άθλια τούτη αποδοχή
να την εξασφαλίσεις
πώς τ’ όνομα που γράφεται
εντός σου να φωνάξεις
δίχως κουπί και άνεμο
να πλεύσεις στη γαλήνη;

ΕΥΤΥΧΙΑ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ
"Αφόρετα θαύματα", Κέδρος 2017


-μέρος εν δυνάμει ανάγνωσης μιας συλλογής πυκνής σε νοήματα και έννοιες ποιητικής-



2/11/17


μάλα ράτσα θα πει  αντικειμενικά "σκατόφατσες" το λέμε ευγενικά, εμείς....