24/9/17

Ε-Α ΛΟΥΚ

ιδιάζουσα περίπτωση συνιστά στο σημερινό ποιητικό γίγνεσθαι η Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου:
με εναργέστατο βλέμμα δοκιμιογράφου, με την εξαιρετική ικανότητα να κατασκευάζει μεγάλες ποιητικές συνθέσεις χωρίς να χάνει την αρχή-μέση-τέλος
(φαινόμενο σπάνιο, απαντούμε και σε δυο-τρεις άλλους, άρρενες, στην συγκυρία).
Η Ε-Α-Λ διαθέτει πλείστα ποιητικά χαρίσματα, το θάρρος της ιδιάζουσας γραφής της, για τούτο (ας το πούμε διαίσθηση),  αρκετών η γραφή  μπορεί να μην αντέξει την βάσανο του χρόνου, η Ε-Α.Λουκίδου θα μείνει εδώ για να θυμίζει πως το θάρρος στην γραφή, το ήθος στην ζωή, έχουν ήδη εγγραφεί, εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε,
Να βρεθούν  πολλοί αναγνώστες με μολύβι και  χαρτί ...


ΑΦΟΡΕΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

σελ. 47

Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ

Εγώ είμαι αυτός που κρύβεται
πίσω απ’ την  απουσία
τα  βράδια ωστόσο κατοικώ
σ’ ένα χρυσωρυχείο

(…)

σελ. 48
(…)
Σας κλέβω μόνο την αφή
το άγγιγμα που αφήσατε
πάνω στις πορσελάνες
γιατί είν’ απόκρημνη η ζωή
δίχως το άλλο σώμα
και τελευταία πετάγομαι
κλαίω μέσα στον  ύπνο.
(…)





20/9/17

19 σεπτ.1985-19 σεπτ. 2017

http://www.jornada.unam.mx/2017/09/20/politica/003n1pol

σιωπή
και
πένθος

19/9/17

Καρδιά με δεκαοχτώ κλειδιά - Αετόπετρα Αντώνης Λιάκος, δεν ξεχνάμε εμείς

θυμίζουν....

1981 Ιούλιος, μόλις είχα πιάσει δουλειά (μάλλον καλοπληρωμένη αργομισθία για καιρούς πολλούς...) μου λέει η Σενιορίτα Όλγα, Διευθύντρια Πρεσβείας, Σύμβουλος-Πρεσβευτής: έρχεται η Αμάλια Ερνάντες με το μπαλέτο της, στο Βεάκειο (από α σε ω, δεν είχα συναίσθηση ούτε θέσης ούτε "ρόλου", με κάτι φούστες για γέλια και κάτι πουκαμισάκια παρελθούσης δεκαετίας, με μετακομίσαν στη Γκραν Μπρετάνια, δίπλα της, τσιτσερόνε, porte-parole). Τα μαλλιά θυμάμαι, έπαιρναν ν΄ ασπρίζουν και τούφες μαύρες με άσπρες εναλλάσσονταν. Το βλέμμα, μαύρο, φεγγερό και φλέγον, θυμάμαι. Σήμερα, την τιμά η αμερικανιά της Γκούγκλ, με συμπάθησε, είχαμε το ίδιο όνομα, είμουν νεαρά και είχα κάνει μπαλέτο, αυτά άρκεσαν. Άλλη μία φορά την συνάντησα στο Μεξικό-

http://www.naftemporiki.gr/story/1277438/amalia-hernandez-h-google-tima-ti-spoudaia-xoreutria-kai-xorografo

http://www.newsbomb.gr/kosmos/news/story/822063/amalia-hernandez-poia-itan-kai-giati-tin-tima-simera-i-google

- Σε όλον τον κόσμο, είναι η χρονιά της Βιολέττας, η Νορίτα κίνησε γη και ουρανό: πάμε να θυμηθούμε τα νιάτα μας και να τιμήσουμε και εδώ έναν άνθρωπο που υπήρξε η άνθρωπος: http://www.violetaparragreece.com/

14/9/17

να, όταν φίλοι δείχνουν εμπράκτως πως δεν σε ξεχνούν και στέλνουν μήνυμα, γνωρίζοντας πως μετά το τάνγκο και την κούμπια το βαλς εζιτασιόν είναι εδώ (αυτό το δίδαξε ο γκαλάν πατέρας) ευχαριστώ τον φίλο μου!!!, η Κλάουντια Καρντινάλε κι ο Μπάρτ Λάνκαστερ, ο ωραίος Αλαίν,  από τον Γατόπαρδο του Βισκόντι, η Σοφί Μαρσώ, από την Άννα Καρένινα, μια ωραία στιγμή από έναν πάντα φίλο, στο εζιτασιόν είθισθαι οι γυναίκες να έχουν το γαντοφορεμένο χέρι στον ώμο του παρτενέρ, εκείνος, το ένα χέρι στην μέση ανάποδα, πάντα εδώ ως μνήμη, το δεύτερο Βάλτζ του Ντμίτρι Σοστακόβιτς:



« Noi fummo i gattopardi, i leoni: chi ci sostituirà saranno gli sciacalli, le iene; e tutti quanti, gattopardi, leoni, sciacalli e pecore, continueremo a crederci il sale della terra. »
(Principe Don Fabrizio di Salina)

ναι, αλλά αυτό, αξεπέραστο, από το Πόλεμος και Ειρήνη του Τολστόι, όταν το έχεις δει σε εφηβεία στο πάλαι ποτέ Ράδιο Σίτυ, στην Πατησίων.... (δυτικότροπο, "εφετζίδικο" σαν τις ταινίες του σκηνοθέτη του αλλά πολύ γοητευτικό στα μάτια ενός παιδιού)

13/9/17

επί~κουρώντας

κάθε φορά που κατεβαίνω τρέχοντας, περνώντας από το δρομάκι δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο, να προλάβω το σούπερ στο δίπλα πλάτωμα, ανταλλάσουμε κρυφές ματιές με τον κούρο (μου), χρειάστηκαν 4 χρόνια για να τρυπήσουν την οροφή να χωρέσει αυτός, όταν ανοίξανε την νέα πτέρυγα για να χωρέσει ο αυτός, χαζεύαμε για ώρες, κάθε καλοκαίρι ανανεώνουμε τα γειά σας και χαιρετιόμαστε, ο κούρος μας κι εμείς. Τότε που βρέθηκε μετά, ο άλλος, στο Κοκκάρ', πολύ μετά, είπαμε, "κοίτα να δεις που κολυμπάγαμε δίπλα", κοντά στο νησάκι δηλαδή, είναι ιστορίες σαμιώτικες σαν το φωκάκι, το Αργυράκι, δηλαδή, τώρα σηκωθήκαν ως κι αθηναίικες πέτρες, ο κούρος μας εκεί, τα στόματα κλειστά για το άδοξο τέλος της Αργυρούλας, μικρές, κλειστές κοινωνίες γαρ...

"Ο κορμός του κούρου της Σάμου εντοπίστηκε τυχαία σε μία ανασκαφή που έλαβε χώρα στο νησί τον Σεπτέμβριο του 1980. Το υπερφυσικό του μέγεθος φτάνει τα πέντε μέτρα, ξεπερνώντας κατά δύο μέτρα τον μεγάλο κούρο του Σουνίου.
Το μέγεθός του ήταν τόσο μεγάλο που για να μπορέσει να εκτεθεί στο Μουσείο της Σάμου που χτιζόταν την ίδια χρονική περίοδο, δημιουργήθηκε ειδική αίθουσα της οποίας το πάτωμα έγινε βαθύτερο από ότι είχε προβλεφθεί κατά 1,5 μέτρα. Επιπλέον το εύρημα μεταφέρθηκε στο μουσείο προτού χτιστούν οι τοίχοι καθώς αν ολοκληρωνόταν το κτίσμα ο κούρος δεν θα μπορούσε να περάσει στο εσωτερικό του από καμία πόρτα.
Τμήματα του έργου που είχαν εντοπιστεί νωρίτερα (αριστερός μηρός, δεξιά κνήμη και αριστερός πήχης) συγκολλήθηκαν στον κορμό του κούρου με δύσκολες τεχνικές επεξεργασίες και από το 1984 εκτίθεται όρθιος στο μουσείο. Η απουσία του κεφαλιού όμως στερούσε από τον κούρο το χαρακτηριστικότερο κομμάτι της μορφής του. Η ολοκλήρωση του έγινε μέσα από την ανασκαφή του 1984, οπότε και εντοπίστηκε η κεφαλή του αγάλματος σε μικρή σχετικά απόσταση από το σημείο που είχε εντοπιστεί τέσσερα χρόνια πριν ο κορμός του. Με τη συγκόλληση της κεφαλής αναδείχθηκε η ζωντάνια και η εκφραστική δύναμη του κολοσσιαίου αυτού κούρου.

Ο κούρος της Σάμου είναι έργο καλλιτέχνη του πρώιμου 6ου αι. π.Χ. και ο αριστερός του μηρός φέρει την επιγραφή «ΙΣΧΗΣ ΑΝΕΘΗΚΕΝ Ο ΡΗΣΙΟΣ». Σήμερα εκτίθεται στο Αρχαιολογικο Μουσείο Σάμου...."

περνώντας, την πλάτη του βλέπουμε.....
πριν κάτι μέρες ήσαν οι Σαμιώτικες βραδυές, στο πλάτωμα του Δημαρχείου, από κάτω μας δηλαδή, προτίμησα να τις ακούσω από το μπαλκόνι με θέα ένα ανερχόμενο φεγγαράκι πίσω από τον Μπαϊρακτάρη, ανοίξανε τότες το Μουσείο κι η συνομιλία με τον Κούρο ήταν άμεση-

11/9/17

εξαρτάται, μου λες, εξαρτάται....


δεν πολυ-γίνεται αντιληπτή αυτή η τελευταίας μόδας πρακτική, καλά να είναι ο Ζουκ, κατέστρεψε συνειδήσεις: σε γνωρίζω, με γνωρίζεις, γράφω κάτι στα διαδίκτυα για σέναν, περιμένοντας να γράψεις κάτι με την σειρά σου για μέναν, όταν ακόμη κι η γραφή γίνεται ένα marketing και ηθικά πληρωμένο δούναι και λαβείν, εμείς, απέχουμε. Καλλίτερα να θυμηθεί κανείς την στεγνά αδύνατη πλάτη εκείνης της φίλης στου τω πάλαι Κάουφμαν, ψάχνοντας κάτι per mare,  per terra, απαραίτητο για μιαν επείγουσα δουλειά, σκυμμένη μου είπε γαλλικά: έμαθες για τους δίδυμους πύργους? Εκτός από κάποιες φορές στο ΝΥ,ΝΥ, δεν υπήρχαν τότε σπουδαίες αναφορές (μόνο κείνη η τελευταία πολύωρη αναμονή αεροπλάνου και τα τσιγάρα έξω ενώ χιόνιζε δαιμονιωδώς), δεν είχα μάθει, όλη μέρα στο κλεινόν τρέχοντας/
11 ήταν, όμως στις αναφορές, χθες, προκαταβολή, γράφει ο θετός μου Ντάνυ, δεν ήταν δύο χρονώ όταν τον φέραν στο Παρίσι, στο καροτσάκι του, με την αγγελική του μουρίτσα και μια μούτα δυσαρέσκειας (πάντα θα λέει πως του έστρωσα τον χαρακτήρα με εκείνη την μπριζόλα πεταμένη με οργή πάνω στην μοκέτα του κοινού μας καθιστικού, δεν την πείραξε κανείς, την σάρωσε δέκα μέρες μετά και ήθελε να κρυφτεί, ως μεγαλύτερη, τον άφησα να φάει πατριωτικά όλη την εκεί μερέντα με τους φίλους του), κάθε 11 σεπτέμβρη το θυμάται, κάθε 11 σεπτέμβρη θα γελάμε, κάθε 11 σεπτέμβρη θα θυμόμαστε γιατί το σχεδόν μωρό Ντανιέλ βρέθηκε εξόριστο, κάναμε τα πάντα για διαβατήριο στην  Ελβετία.... κάθε 11 σεπτέμβρη η αναδρομή σε μία εποχή αλλοτινή και ποτέ ξανά, ως να ζούμε, εμείς, μιας άλλης εποχής, κάθε 11 σεπτέμβρη θα θυμόμαστε και θα λυπόμαστε που την Παταγονία θα αναφέρουμε μόνο σε όνειρα γραφής/

ΥΓ: ο Ντανιέλ έχει γίνει ένας από τους ονομαστούς ζωγράφους της σημερινής Χιλής κι η θετή του μάμα καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι, ναι, no hay que llorar
.
https://panampost.com/nelsonalbino/2016/09/22/what-was-chile-really-like-under-salvador-allendes-rule/


τότε που ο Ντάνυ μάθαινε την  αλφαβήτα μετά το νηπιαγωγείο της γειτονιάς μας από το οποίο συνήθως τον έπαιρνε η γράφουσα,-τον έστρωνα κάτου και του έκοβα μαχαίρι τα ρρρρρ μπρίτις των Χιλιανών, πότε άκουγε και σαρανταπέντε δεν άκουγε- περπατάγαμε δύο χιλιόμετρα, αν δεν είχα αργήσει, απέφευγα το αυτοκίνητο, σε δύο χρόνια, την διαδρομή κάναμε στα ποδήλατα, και χαζεύαμε ένα γύρω, και γυρίζοντας, οι Κιλαπαγιούν ήσαν εγκατεστημένοι στο σαλόνι μας και πρόβαραν νέα τραγούδια (δεν μας περιφρόνησαν ούτε οι Inti Ilimani, εννοείται),
όταν δεν ήθελε να κοιμηθεί, η μάνα του, του έβαζε το αγγελάκι, ευτυχώς, αγγελάκι γινόταν κι αποκοιμιόταν


*πρωϊνός-πρωϊνός, πρώτη φορά είδα παιδάκι να τραγουδάει όλα του τα τραγουδάκια με τόση θέρμη, έχοντας φτιάξει τουλάχιστον 5 σκιτσάκια, μας ξύπναγε που μας ξύπναγε (την γράφουσα, οι ρέστοι ύπνον δικαίου), αγκαλίτσα και σσσσσσ φτιάχναμε σκιτσάκια με γαϊδουράκια και όσα το μάτι μας έβλεπε απέναντι από την  7οροφή μας. 
*στον θετό μου γιό Ντανιελίτο (μεγάλον άντρα πια, διάσημον πια, πρόπερσι, έκαμε μιαν έκθεση για τον  Σαλβαδόρ Αγέντε) είναι και αρχιτέκτων*

8/9/17

θεωρώ πως οι άνθρωποι πρέπει να πεθαίνουν στην ώρα τους,
εικόνες πεπερασμένες γηραιών, για ανθρώπους που νομίζουμε πως μας συντρόφεψαν με τα γραπτά τους, όχι.
Έτσι, εκείνη η έκδοση Αγγλικά, με κατακόκκινο εξώφυλλο και γαλάζια γράμματα, από την βιβλιοθήκη στο Λουξ σάπισε σε υπόγεια του Παρισιού, έλεγα πάντα στην Νάσια, τι θα γίνει, εκείνο το βιβλίο της Κέιτ Μίλλετ, θα μου γυρίσεις ποτέ? δεν/πέρυσι πέθανε κι ο άντρας της ο Βίκτωρ, με γαία πυρί μειχθήτω, εκείνη η μεγάλη βιβλιοθήκη τους σύντομα θα καταλήξει σε χέρια εκ πλαγίου επιγόνων, μάλλον δεν θα εκτιμήσουν το περιεχόμενο των βιβλίων, κρίμα για το βιβλιαράκι, είχε ιδιόχειρη αφιέρωση από την Κέιτ Μίλλετ, τότε, που ποιούνταν διατριβαί. Μαζί με την Γκρέις Τι Άτκινσον, είσαν οι κυριώτερες ηρωίδες των διατριβών μας, τότε, στα '70τις.
https://en.wikipedia.org/wiki/Kate_Millett

https://www.theguardian.com/books/2017/sep/07/kate-millett-pioneering-second-wave-feminist-dies-aged-82-sexual-politics

6/9/17

κάποιοι γράφουν, άλλοι ενεγράφησαν γράφοντας, σε ποιά χρονιά γεννήθηκα Θεέ μου!!!!!

(...)  

VII
 
Είναι αρκετά σαφές
Πως δεν υπάρχουν στη σελήνη κάτοικοι
 
Πως οι καρέκλες είναι τραπέζια
Πως οι πεταλούδες είναι άνθη σε αέναη κίνηση
Πως η αλήθεια είν’ ένα λάθος συλλογικό
 
Πως το πνεύμα πεθαίνει μαζί με το κορμί
 
Είναι αρκετά σαφές
Πως οι ρυτίδες δεν είναι ουλές.
 
 ~~~~~~~~~~~~~~~~
 

Το γήρας είναι τετελεσμένο γεγονός.

~~~~~~~~~~~~~~~
Μου φέρνει ύπνο η ανάγνωση των ποιημάτων μου. 


-me retracto de todo lo dicho(αποσύρω το λεχθέν)

https://somoslxspiratas.wordpress.com/2016/09/11/libro-60-poemas-y-antipoemas-de-nicanor-parra/

-ποιήματα και αντιποιήματα, Νικάνορ Πάρρα, 1954, σήμερα συμπλήρωσε 103 χρόνια, πέθανε η μικρότερη και πιο ταλαντούχα από όλους αδερφή του Βιολέττα, πεθάναν οι υπόλοιποι, εκείνος, εκεί, σε μιαν εξοχή έξω από το Σαντιάγο, επιμένει, γράφει, σκαλίζει πέτρες, δημιουργεί. χιλιόχρονος!!! τις προάλλες μου έγραψε ο θετός μου γιός "χορεύει ακόμα" I sent regards



-η chacarera είναι ο τυπικός χορός της Χιλής, λιγότερο "πηδηχτός" από της Αργεντινής, πιο "γήινος", εκτός από τις κιθάρες, ρόλο παίζει το κιθαρόνι ή κουάτρο, με 4 χορδές και, φυσικά, οι φλογέρες, καμιά φορά συμμετέχει και ακορντεόν ή μπαντονεόν (μικροσκοπικό ακορντεόν), όπως εδώ,  χορεύεται συνήθως αντικρυστά από ζευγάρια αντρών και γυναικών,  ό,τι είναι στο Μεξικό (βόρειο Μεξικό κυρίως) η cumbia, πάλι αντικρυστά, η καταγωγή της είναι από την Κολομβία, αλλά έχει εξαπλωθεί στο Περού και στο Μεξικό από τα τέλη του 19ου αι. περίπου.



το son στην Κούβα, κατά μόνας ή πολύ χαλαρά ανά ζεύγη αντρών και γυναικών



(ας μην συγχέονται μουσικές της εκάστοτε μόδας, όπως στην  Κούβα το τσα-τσα και το μάμπο),  μουσική και χοροί - μήτρα των ως άνω περιοχών της Λ-Α,  όπως οι Ελληνικοί καλαματιανός και τσάμικος.

5/9/17


(...) Δεν υπάρχει ο θάνατος όταν κοιμόμαστε καθημερινά μαζί του / Δεν υπάρχουν όμορφες νύχτες όταν δεν αφηνόμαστε (...)


κείμενο καρδιάς από έναν φίλο για κάποιον δικό του φίλο.
Σε ποιούς δεν άρεσαν τα Διάφανα Κρίνα? ο εμπνευστής και ιδρυτής τους, ποιητής? ακόμη ακούμε με προσοχή την μελοποίηση "θα πεθάνω... κι ο Ουράνης που να ΄ναι?"

https://pandoxeio.com/2016/09/04/anestopoulos/